Na 10 jaar BSO ben ik ruim 15 jaar geleden bij Solvision (onderdeel van The Vision Web) gaan werken. BSO wordt vaak genoemd als voorbeeld voor Het Nieuwe Werken. Ik vond BSO een fantastisch bedrijf om bij te werken, maar of BSO nu een voorbeeld van was? Nee. Ondanks dat we nog steeds veel van BSO kunnen leren, had BSO volgens mij echt niets met Het Nieuwe Werken te maken. The Vision Web, wat voortkwam uit het BSO-netwerk, had daarentegen álles te maken met Het Nieuwe Werken.
De grote symbolen, waar iedereen The Vision Web van kent, waren het Grand Cafe in onze kantoorvilla in Delft en het feit dat je zelf je salaris kon bepalen. Dat was natuurlijk alleen de buitenkant. Aan de binnenkant was er nog veel meer; de dagelijkse werkelijkheid.
Techniek
Als we naar de techniek kijken dan hadden we allemaal een mobiele telefoon, wat 15 jaar geleden nog uniek was (je weet wel, zo’n koelkast van Sony met een uitschuifbare antenne). Iedereen had een laptop en thuis een ISDN of ADSL aansluiting. Een intranet met alle denkbare informatie erop, inclusief alle financiële gegevens: op bedrijfsniveau, op business unit (noemden we business projecten, omdat het tijdelijke samenwerkingsverbanden waren) en op individueel niveau. Zowel de omzet als de kosten, alles was inzichtelijk voor iedereen.
Werkplek
Werken deed je op de meest handige plaats. Bij je klant, thuis, op kantoor of je sprak in een restaurant met elkaar af. En tja, kantoor… Het kloppend hart was het Grand Cafe, waar je informeel met elkaar van gedachten kon wisselen, maar ook met relaties, sollicitanten en klanten. De tap stond aan, de koelkast was gevuld. Had je iets meer rust nodig, dan sprak je af in een van de informeel ingerichte vergaderzaaltjes. En wilde je “gewoon werken” dan waren er een aantal flexplekken. Een secretaresse had trouwens niemand.
Cultuur en sturing
En de sturing van het geheel. Dat was eigenlijk de kern van alles. Je zat zelf, met je collega’s, aan het stuur. Je bepaalde de doelen van je business project, presenteerde dat aan de directie, je kreeg hulp en werd bijgestuurd waar nodig en je kon aan de gang. Een aantal keer per jaar toetste je de resultaten met de directie, met name om richting en hulp te krijgen om nog beter verder te gaan. Verder runde je met je team je business project. Zowel op sales, marketing, dienstontwikkeling, hrm als recruitment vlak. Op het intranet had je alle informatie om kort op de bal te kunnen sturen. Sturen op resultaat? Mwôh, meer richting geven, meer doelstellingen en ambities afspreken. Het gaat uiteindelijk om houding en gedrag.
En om die sturing gaat het nou echt
O ja. En die marathon dan? Dat gaat over je eigen tijd indelen. Werken wanneer dat moet, waneer dat jou uitkomt. En dat op een slimme manier afwisselen met privé. Zoeken naar de juiste balans. Hardlopen is flexibel in je dag in te passen. Op een gegeven moment ben ik zelfs gaan trainen voor een marathon. 5 tot 6 keer per week. En dan zoek je de momenten waarop dat handig is. Soms ’s avonds na het werk. Soms begin je met thuiswerken, ga je een uurtje hardlopen, douchen en spring je in de auto naar een afspraak.
En toch, zelfs na 15 jaar heb ik nog het gevoel dat ik dat uurtje aan het spijbelen ben. Moet ik mezelf over een drempel heen helpen. Dus als we met z’n allen denken dat Het Nieuwe Werken even ingevoerd kan worden met wat techniek en een andere manier van kantoorinrichting, dan hebben we het mis. Ik denk dat het wel een marathon wordt voor iedereen om met de techniek, maar vooral met de ruimte te leren omgaan. En daar ligt de uitdaging.
Deze blog is trouwens op een zondag tijdens een training van 21 km bedacht. Was dat dan werken?